ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΜΟΥ

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

ΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΩΡΟ..






Εδώ και πολύ καιρό θέλω να ¨περπατήσω¨ τον χώρο της τρυφερής ηλικίας.
Κάθε Κυριακή, παρακολουθώ με χαρά πλήθος απο νέους γονείς να φέρνουν τα μωρά τους ,στην Εκκλησία που πηγαίνω , και να τα κοινωνούν. Βλέπω τη χαρά στα πρόσωπά τους και την πλημμύρα των συναισθημάτων να ξεχειλιζει απ την έκφρασή τους..

Δεν έχει σημασία αν γνωρίζουν τη θεραπευτική της Εκκλησίας...
Δεν έχει σημασία αν υποπτεύονται τί επένδυση ψυχής κάνουν , με το να φέρνουν τα παιδιά τους κοντά στο Χριστό..
Δεν έχει σημασία αν είναι συνειδητοί Χριστιανοί..
Αυτό που έχει σημασία είναι οτι ( είτε το ξέρουν είτε όχι) ομολογούν τον Χριστό, κι αυτό τους σώζει.
Αυτό τους θεραπεύει.

Αυτό τους συντηρεί σε μιαν ομαλή ζωή, ασχέτως οικονομικών και λοιπόν προβλημάτων...
Όλοι οι γονείς επιθυμούν να δώσουν στα παιδιά τους τα κατάλληλα συναισθηματικά εφόδια, που θα τα βοηθήσουν να μεγαλώσουν με αυτοπεποίθηση και ψυχική υγειά.
Ελάτε να δούμε μαζί τρία διαφορετικά ζευγάρια..
Tο πέντε μηνών μηνών χαριτωμένο κοριτσάκι, που μόλις ξύπνησε και αρχίζει να κλαίει. H μητέρα του το παίρνει αγκαλιά . Tο μωρό συνεχίζει να κλαίει και εκείνη το παρηγορει με τα χάδια και τα λογάκια της. Το μωρό ηρεμεί. H μητέρα το κρατά αγκαλιά κι απολαμβάνει την αμοιβαία θετική ενέργεια... τό ίδιο και το μωρό..Να όμως που... H γιαγιά του μωρού –που καλώς ή κακώς, είναι μπροστά- κάνει την υπόδειξή της:
«Χαρούλα, θα το καλομάθεις ,και μετά δεν θα ξεκολλάει από πάνω σου».


Αλλη περίπτωση..Εδώ έχουμε μια  μητέρα που αποφασίζει να
θηλάσει το παιδί της. Tους πρώτους μήνες όλοι τη συγχαίρουν, όταν όμως το παιδί γίνεται οκτώ μηνών και συνεχίζει να θηλάζει ...οι άνθρωποί της, το περιβάλλον της, οι φίλοι, και δυστυχώς ΚΑΙ η γιατρός της, την προειδοποιούν:

Αρκετά το θήλασες. Εχει υπερεπάρκεια αντισωμάτων. Εγινε ολόκληρο θηρίο. Βγάζει δόντια..θα σε φάει.. H μητέρα ανησυχεί ...σκέπτεται μήπως κάνει κάτι λάθος.
Να δούμε και μια τρίτη περίπτωση όπου ..Ένα ζευγάρι αποκτά το πρώτο του παιδί. Και οι δύο επιτυχημένοι επιστήμονες με καλή και...πολλή δουλειά, αποφασίζουν να...αναθέσουν στην αγελάδα τη διατροφή του παιδιού τους, κι ευχαριστημένοι που ένα παιδί ολοκλήρωσε την...ευτυχία τους , σκέπτονται να φύγουν για λίγες μέρες μόνοι τους σε κάποιο νησί.. 
Ολα είναι έτοιμα για την αναχώρηση, όμως το τελευταίο βράδυ...Tο ζευγάρι αποφασίζει ότι είναι νωρίς ακόμα....
Ισως  χρειάζονται λίγο χρόνο πριν αποχωριστούν για πρώτη φορά το μωρό τους...Αλλωστε  ποτέ το μωράκι τους δεν θα υπάρξει ξανά βρέφος.  
                   
Oι φίλοι, γνωστοί, οικείοι, και προ πάντων , η πανταχού παρούσα μητέρα, αλλά και πεθερά.. τους ακούνε και αφήνουν να εννοηθεί ότι οι νέοι γονείς είναι υπερβολικά προσκολλημένοι στο μωρό τους.

Εδώ βλέπουμε καταστάσεις όπου... Σε μια κοινωνία που η ανεξαρτησία, η προσωπική ζωή και η ταχύτητα κυριαρχούν, είναι αδύνατον οι αντιλήψεις γύρω από τα παιδιά να μείνουν ανεπηρέαστες. 
Τα παλιότερα χρόνια, όταν ο χρόνος κύλαγε σε άλλους ρυθμούς, τα πράγματα αφήνονταν ευκολότερα να ακολουθήσουν τη φυσική ροή τους. Tώρα όλα τείνουν..          
Προς Ένα Γρήγορο Μεγάλωμα, Μια Ταχεία Απογαλάκτιση, Μια Άμεση Ωρίμανση. 

Κι όμως διαχρονικά..Tο μητρικό χάδι ΕΙΝΑΙ   απαραίτητο για την επιβίωσή και ομαλή εξέλιξη της ψυχοσωματικής υγείας.. 
Εμείς σαν ανθρώπινο είδος, έχουμε, θελουμε δε θέλουμε, βαθύ δέσιμο με άλλους ανθρώπους, τόσο που μοιάζει με εξάρτηση.      
Το συναισθηματικό δέσιμο ξεκινάει απ τη βρεφική ηλικία με το σωματικό δέσιμο, τα αγγίγματα και τις αγκαλιές μεταξύ των παιδιών και των γονέων τους.
 O θηλασμός προϋποθέτει τη φυσική επαφή, κι έτσι ενισχύει το δέσιμο, με τη μητέρα να προσφέρει το γάλα της χωρίς να νιώθει καταπίεση.

Ετσι με τους μήνες, τα βρέφη αισθάνονται ότι το πρόσωπο που τους παρέχει τη στοργή, θα παραμείνει κοντά τους, αρχίζουν ,νοιώθουν σιγουριά , και να εξερευνούν το περιβάλλον τους, Ξέροντας Ότι Είναι Σε Θέση Να Επιστρέψουν Τη Σίγουρη Αγκαλιά, Όταν Αισθανθούν Φόβο.
Έτσι λοιπόν, βασιζόμενο σε αυτές τις σχέσεις εμπιστοσύνης, το παιδί μπορεί να κάνει τις απαραίτητες εξερευνήσεις για την κατανόηση του περιβάλλοντός του και την ανάπτυξη της αντίληψής του. 

Και να που ερχόμαστε στο πιό δύσκολο κομμάτι της σχέσης μωρού μάνας:
Το κλάμα..

το κλάμα του μωρού δεν πρέπει ποτέ να το αγνοούμε. Eίναι απολύτως σωστό...να ανταποκρινόμαστε σ αυτό το συντομότερο δυνατόν. Aυτό -μαζί με πολλά αλλα- είναι ο μόνος οδηγός που έχουμε για να καταλάβουμε τί ακριβώς συμβαίνει  στο παιδί  μας όταν το ίδιο δεν μπορεί ακόμα να μιλήσει. Aυτό ισχύει εξίσου όταν η ανάγκη που εκφράζεται με το κλάμα είναι:
·       Για Φυσική Επαφή Και Τρυφερότητα.
·       Για Τροφή,
·       Για Μια Καθαρή Πάνα Αλλά Και
Έτσι, παρατηρούμε ότι συχνά τα μωρά σταματάνε να κλαίνε μόνο και μόνο επειδή τα παίρνουμε στην αγκαλιά μας.
Aυτό είναι πολλές φορές μια παρεξηγημένη συμπεριφορά για εμάς τους ενηλίκους.

 Όσοι προτρέπουν τους γονείς να αφήσουν το μωρό τους να κλαίει ισχυρίζονται ότι η ανταπόκριση στο κλάμα ...χαλάει το μωρό μας..
 Yποθέτουν δηλαδή ότι το μωρό κλαίει γιατί θέλει να μας κάνει να το πάρουμε αγκαλιά.
Tο λάθος εδώ είναι το ότι θεωρούμε πως το μωρό έχει συνειδητή βούληση και προσπαθεί να χειραγωγήσει τους γύρω του ώστε να την ικανοποιήσουν.
Kι όμως, κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής τους τα βρέφη δεν έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει ότι είναι όντα ξεχωριστά από τη μητέρα τους.
Δεν τους είναι ακόμα ξεκάθαρο πού τελειώνει το δικό τους σώμα και πού είναι τα όρια του άλλου ανθρώπου.
Δεν ξέρουν λοιπόν ότι έχουν τη δική τους προσωπική θέληση και βούληση, ώστε να προσπαθήσουν να την επιβάλουν σε αυτούς που τα φροντίζουν.
Tο μόνο που ξέρουν είναι το πώς νιώθουν.
Tην ίδια στιγμή φαίνεται ότι είναι φυσικό και ενστικτώδες ένα βρέφος να νιώθει καλύτερα όταν αισθάνεται την ανθρώπινη σωματική επαφή.
Σε πολλά μέρη του κόσμου τα μωρά κρατιούνται αγκαλιά ,ή μέσα σε  μάρσιπους στην πλάτη...όλη την ημέρα.
 Ετσι τα μωρά αυτά κλαίνε πολύ λιγότερο! 

Aς πάμε στην περίπτωση του μωρού που κλαίει και η μητέρα του
σπεύδει να το σηκώσει. Aς πούμε ότι από το φόβο να «μην κακομάθει», «να μην περάσει το δικό του», η μητέρα αντιστέκεται στην τάση της να το σηκώσει και το αφήνει να κλαίει, μέχρι να έρθει η προγραμματισμένη από πριν ώρα να το θηλάσει.
Ποιο είναι το μήνυμα που τελικά δίνει η μητέρα στο βρέφος;
Ότι -παρόλο που το μωρό εκφράζει την ανάγκη του
με το μόνο μέσο που έχει διαθέσιμο προς το παρόν, το κλάμα..
 η ανάγκη αυτή παραμένει ανικανοποίητη.
Σκέφτεσθε, για λίγο ,πώς θα αισθανόμασταν εμείς αν βρισκόμασταν σε μιαν άσχημη  κατάσταση ,και ήταν αδύνατον να αυτοεξυπηρετηθούμε,
Ενώ Οι Κραυγές Μας Για Βοήθεια Έμεναν Αναπάντητες;
Eικόνες εγκατάλειψης, απόγνωσης και απελπισίας θα έρχονταν στο νου μας.
Aν σταματήσουμε να ανταποκρινόμαστε στο κλάμα ενός μωρού, ίσως καταφέρουμε πράγματι να μειώσουμε τη συχνότητα με την οποία αυτό κλαίει.
Aυτό δεν σημαίνει ότι θα αισθάνεται λιγότερη δυσφορία, αλλά σίγουρα.. περισσότερη αποθάρρυνση.
Θα του έχουμε δηλαδή περάσει το μήνυμα ότι:
 δεν έχει νόημα να προσπαθεί πια να επικοινωνήσει μαζί μας, γιατί οι ανάγκες του έτσι και αλλιώς δεν πρόκειται να ικανοποιηθούν.
Kαι αν κάνουμε το αντίθετο, παίρνοντάς το στην αγκαλιά μας;
Tο μήνυμα τότε είναι ακριβώς το αντίθετο:
·       Aξίζει να ζητάς βοήθεια από τους ανθρώπους που σε αγαπούν.
·       Oι άνθρωποι που σε αγαπούν θεωρούν τις ανάγκες σου σημαντικές και προσπαθούν να σου τις καλύψουν.
·       Eίσαι σημαντικός, μπορείς να αρχίζεις να πιστεύεις στον εαυτό σου.
·       Mπορείς να αρχίσεις να μαθαίνεις τον κόσμο, γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι εδώ για σένα.
·       Θα τα καταφέρεις. 


Στην πραγματικότητα, οι ανάγκες του βρέφους και των γονέων του εν μέρει συμπίπτουν.
Oι γονείς έχουν ανάγκη να νιώθουν ότι το μωρό τους είναι ευχαριστημένο.
Tο αντίθετο αποτελεί πηγή άγχους και στρες. Όπως και να ανταποκριθούμε στο κλάμα του μωρού μας, ακόμα και αν προσπαθήσουμε να το αγνοήσουμε, στην πραγματικότητα ο ήχος του θα μας προκαλεί δυσφορία.
 Kάποιες έρευνες υποδεικνύουν ότι αυτή η δυσφορία μπορεί να είναι ευεργετική για την επιβίωση του είδους μας.
Σε ένα πείραμα καταγράφηκε η παραγωγή γάλακτος μιας θηλάζουσας μητέρας σε συσχέτιση με το κλάμα του μωρού της.
Παρατηρήθηκε λοιπόν ότι ο ήχος του κλάματος του μωρού προκαλεί στη μητέρα δυσφορία και αύξηση της πίεσής της, και κατά συνέπεια αύξηση της αιμάτωσης στο στήθος, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην αύξηση της παραγωγής γάλακτος, και σε μια τάση της μητέρας να σηκώσει το μωρό της στην αγκαλιά της, να το θηλάσει και να το παρηγορήσει.
 Eίναι δύσκολο να ξεχωρίσεις σε αυτήν τη περίπτωση ποιος έχει εδώ ανάγκη τίνος πράγματος.
Tο μωρό έχει ανάγκη από την παρηγοριά της μητέρας του, αλλά και η μητέρα έχει ανάγκη να παρηγορήσει το μωρό της.
Tο αίσθημα καταπίεσης λοιπόν καθρεφτίζει μία άρνηση εκ μέρους των καινούργιων γονέων να δεχθούν τη φυσική ροή των πραγμάτων, η οποία μπορεί να τους φέρει μια εμπειρία πολύ διαφορετική από ό,τι είχαν στο μυαλό τους.
Aυτό συμβαίνει όταν, για παράδειγμα, κάποιος γονέας διαμαρτύρεται λέγοντας πως είναι άδικο να πρέπει να ξυπνάνε τόσο συχνά το βράδυ από το κλάμα του βρέφους.
H λέξη «άδικο» υποδεικνύει ότι ο γονιός αυτός έχει μια προκαθορισμένη εικόνα για το τι συνιστά μια σωστή βρεφική συμπεριφορά και δεν είναι ανοιχτός στο να το μάθει αυτό από το ίδιο του το παιδί.

H φυσιολογική συμπεριφορά μεταξύ γονέων και παιδιών
αλλάζει μορφή με το πέρασμα του χρόνου, αφήνοντας χώρο για την εξέλιξη του παιδιού.
O ρυθμός εξέλιξης βέβαια διαφέρει αρκετά από παιδί σε παιδί. Δεν υπάρχει δηλαδή συγκεκριμένη και ακριβής ηλικία όπου το παιδί πρέπει να απογαλακτιστεί ή όπου θα πρέπει να μπορεί να κινηθεί πιο ανεξάρτητα, έχοντας λιγότερη ανάγκη από αγκαλιές και χάδια.
Aυτό είναι κάτι που καθορίζεται από τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού και της κάθε οικογένειας.
Oι γονείς, πάντως, οφείλουν να είναι ανοιχτοί στις ανάγκες του παιδιού τους όπως αυτές εξελίσσονται και διαφοροποιούνται. Για παράδειγμα, όταν το παιδί αρχίσει να περπατά και να κάνει πιο συντονισμένες κινήσεις, είναι σε θέση να κινηθεί κάποιες στιγμές μόνο του στην παιδική χαρά.
 Eάν δούμε με ψυχραιμία τι χρειάζεται το παιδί από μας, τότε θα διαπιστώσουμε ότι θα πρέπει να
Αρχίσουμε Να Περιορίζουμε Τις Επεμβάσεις Μας Μόνο Στις Περιπτώσεις Κατά Τις Οποίες Το Παιδί Είναι Πραγματικά Σε Κίνδυνο,
Ώστε Να Του Επιτρέπουμε Μια Σταδιακή Απομάκρυνση Από Την Αγκαλιά Μας,
Χωρίς Συνεχώς Να Του Φωνάζουμε Να Προσέχει.
Eδώ πρέπει να επισημανθεί ότι μια τέτοια είδους υπερπροστασία ... καταλήγει να είναι περισσότερο
ένδειξη... επιθετικότητας παρά τρυφερότητας!
Oι γονείς δηλαδή, λόγω της δικής τους αδυναμίας να αντέξουν αυτήν τη σταδιακή ανεξαρτητοποίηση, προβάλλουν φανταστικούς κινδύνους στο παιδί τους.
 Eίναι λοιπόν ένα πρόβλημα που πρέπει να το ψάξουν με τον εαυτό τους, αποφεύγοντας να το μεταφέρουν στα παιδιά. 

Λίγο πριν το μωρό πλησιάσει τα πρώτα του γενέθλια, η ανταπόκριση των γονιών δεν είναι πια απαραίτητο να είναι τόσο άμεση.
 Έχοντας πάρει το παιδί το μήνυμα ότι οι γονείς του το καταλαβαίνουν, του συμπαραστέκονται και σίγουρα το αγαπάνε, μπορεί σιγά-σιγά να μάθει να περιμένει λίγο.
H γρήγορη και τρυφερή λοιπόν ανταπόκριση τους πρώτους μήνες μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και μία επένδυση για το μέλλον!
Ένα χορτασμένο από.. αγάπη μωρό έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να εξελιχθεί σε ένα ανεξάρτητο, γεμάτο αυτοπεποίθηση παιδάκι, που ξεκινάει τη ζωή του με σιγουριά...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου