ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΜΟΥ

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011



Σχέση μοναδική. Συντροφικότητα που προκαλεί συγκίνηση. Ένα άλογο ον, ο γέρο- σκύλος Άργος, παρ’ όλα τα χρόνια απουσίας του αφέντη του, μπόρεσε να τον αναγνωρίσει αφήνοντας σε εμάς, όπως και στον Οδυσσέα το δάκρυ να κυλήσει και να αγγίξει την καρδιά μας.
Αβίαστα ερωτήματα έρχονται στο νου μας: Τι δέσιμο είχαν ο αφέντης με το σκύλο του, κάνοντας τον πολυταξιδεμένο και σκληρό από τις κακουχίες Οδυσσέα να δακρύσει;
Τι είναι αυτό που μπορεί να οδηγήσει ένα άλογο ον να δεθεί συγκινησιακά με ένα λογικό;
Οι αρχαίοι Έλληνες αντιλήφθηκαν από πολύ νωρίς τη διαφορετική σχέση που έχει ο σκύλος με τον άνθρωπο. Σχέση φιλική, σχέση συνεργασίας. Σχέση πάνω απ’ όλα εμπιστοσύνης, όπως επίσης και φιλοσοφικής συντροφιάς. Πριν από τον μεγάλο φιλόσοφο Σωκράτη, που άλλαξε τα δεδομένα της σκέψης πάνω σε βαθειά και αιώνια προβλήματα τη ανθρωπότητας, υπήρχαν οι λεγόμενοι κυνικοί φιλόσοφοι. Αυτοί, γύριζαν στους δρόμους των πόλεων και μιμούνταν τη ζωή των σκύλων. Ζούσαν σε πιθάρια ή σε βράχους προκειμένου να ταπεινωθούν και να φιλοσοφήσουν. Άλλως τε, μη ξεχνάμε την εικόνα που μας έχει μείνει χαραγμένη στο μυαλό με τον μεγάλο αρχαίο φιλόσοφο Διογένη να περιφέρεται μέρα μεσημέρι στους δρόμους της Αθήνας κρατώντας φανάρι και έχοντας συντροφιά έναν σκύλο, αναζητώντας άνθρωπο, όπως έλεγε, υπονοώντας την ποιοτική έννοια της λέξης.
Κάτι παρόμοιο βλέπουμε στο βίντεο, όπου ένα δελφίνι πιάνει φιλία μ ενα σκύλο, αφού τον γλυτώσει απ τα δόντια του θηριου (καρχαρία), κι αυτή η φιλία κρατάει χρόνια..Τί κι αν είναι δραματοποιημένο..Τί κι αν είναι συρραφή εικόνων..
Ο συγκινησιακός φόρτος, εκφορτίζει την καρδιά κι αφήνει ένα δάκρυ να κυλήσει και να μαλακώσει τη ψυχή, την τόσο μαυρισμένη απ τα τα γεγονότα των ημερών..
Μακάρι να μαθαίναμε λίγο την αγάπη απ  τους φίλους μας τα ζώα, μια και δεν μπορούμε να τη νοιώσουμε απ τους συνανθρώπους μας..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου